Chocoladereep

Als ik naar school vertrek, dan ga ik altijd ruim op tijd de deur uit. Dat komt omdat ik eerst Sabine ophaal, en dan Maud. Iemand ophalen, dat betekent dat je naar die ander toe gaat, dan gaat die ander zich klaarmaken om mee te gaan en dan ga je samen verder. Dat zijn de rituelen die elke dag terugkomen. Ik weet eigenlijk niet hoe we hiermee begonnen zijn. Maar het is gans onmogelijk om langs het huis van Sabine te lopen, en haar niet mee te nemen naar school. En datzelfde geldt voor Maud. 

Op de terugweg gaat het weer op dezelfde manier, maar dan in omgekeerde volgorde. Dan gaat het wel sneller. Dan zeg je gewoon "Dag!" en dan gaat die ander naar huis. En dan zie je elkaar heel gauw weer. Er zit nooit veel tijd tussen. Op school zien we dan de andere kinderen. Voor mij zijn het letterlijk 'de andere kinderen'. Nou ja, ik heb trouwens ook nog wel een schoolvriendin. Eigenlijk heb ik zeg maar mijn vriendinnen en mijn klasgenoten. 

Het is dus altijd leuk op school en met mijn vriendinnen. Maar eerlijk is eerlijk: het moment waarop Sabine haar huis binnenloopt en ik nog een stukje verder moet lopen... dat vind ik een superfijn moment. Dan ben ik eventjes helemaal alleen en dan ga ik huppelen en zingen in mezelf. Als ik dan thuiskom, dan ruik ik de heerlijke geuren van de maaltijd die mama heeft klaargemaakt. Wij eten tussen de middag altijd warm. Rode kool met appeltjes vind ik lekker. 

Vandaag is weer zo'n dag als alle andere doordeweekse dagen. Ik heb Sabine opgehaald en we hebben weer een peersnoepje gekregen uit de provisiekast. Want dat gaat altijd zo. Nu halen we Maud op. We hebben alledrie een dubbeltje mee van huis genomen. Want we gaan een chocoladereep kopen bij Eekhout. Eekhout is de sigarenboer, die we onderweg naar school tegenkomen. Daar hangt ook een kauwgomballenautomaat. Soms zit daar nog een dubbeltje in, en dan kun je er zo een kauwgombal uit halen. Vanmiddag gaat Herman onder water zwemmen in het zwembad. Als hij de overkant haalt, krijgt hij van de kinderen in de klas chocoladerepen.

"Weten jullie zeker dat Herman dat hele stuk onder water kan zwemmen?"

"O ja, zeker weten. Hij kan zelfs nog wel langer onder water blijven." 

"Dat vind ik echt superknap van hem. Ik zou dat nooit durven."

"Wat is eigenlijk zijn lievelingschocolade? Melk of puur?"

"Meester zei dat melk zijn lievelings is. Maar we mochten echt niks aan Herman laten merken. Het moet een verrassing voor hem zijn."

We kopen bij Eekhout een grote chocoladereep melk, van Verkade. We vertellen meneer Eekhout over Herman en hoe trots we zijn op onze klasgenoot, dat hij zo goed onder water kan zwemmen. Meneer Eekhout moet er wel om lachen. 

Als we op school zijn aangekomen, dan staat de bus al klaar. Die bus brengt ons naar Wateringen. Want daar is het zwembad. Normaal gesproken word ik in de bus al angstig, omdat ik dan naar zwemles moet. Maud wordt dan ook angstig, omdat ze het zo erg voor mij vindt dat ik zo moet huilen met zwemles. Terwijl ze zelf ook heel goed kan zwemmen, net als Herman. Maar deze keer hoef ik niet angstig te zijn. Want deze keer gaan we niet zelf zwemmen, maar zijn we het publiek van Herman. 

Als we bij het zwembad zijn, is er wel wat miezerregen. Maar dat geeft niks voor Herman. Hij duikt in het zwembad en zwemt moeiteloos onder water naar de overkant. Hij zwemt zelfs nog een stukje terug onder water. Zo knap! Er volgt een luid applaus, en Herman krijgt allemaal chocoladerepen, heel veel van Verkade. 

Herman vindt het volgens mij allemaal nogal overdreven. Voor hem was het een kleine moeite. Maar toch leuk, dat de meester dit organiseert, om iemand in het zonnetje te zetten. Ik vind Herman lief. Ik ben echt niet verliefd op hem. Maar ik vind hem gewoon lief.