Het is druk in de winkel. Ome Joop en tante Helena rennen steeds heen en weer, van de woonkamer naar de winkel. Dat moet ik even uitleggen, hoe dat zit. Kijk... de vader van Sabine en de vader van mij zijn allebei tuinder van beroep. Ze hebben hele grote kassen op de laan, en daar telen ze chrysanten in. Papa zegt dat er vroeger een sloot was, waar de laan nu is. Die sloot is gedempt en nu is er de laan. Daar liepen wij vroeger met onze poppenwagens. Dan gingen we helemaal tot achter aan de laan en toen weer terug. Maar daar zijn we nu te groot voor. Alhoewel: we spelen nog steeds wel met poppen hoor!
Maar goed, ik was dus aan het vertellen over onze vaders. De vader van Maud is geen tuinder. Hij is drogist. Dat is wel even wat anders dan tuinder! Tante Helena werkt ook in de winkel van ome Joop. Ze dragen dan allebei een witte winkeljas. Ik vind het knap, hoe tante Helena die witte jassen zo wit kan houden in de was. Zelf draag ik nooit wit, want ik mors heel gauw iets op mijn kleren. Dan kun je beter geen wit dragen. Nou ja, zo zit het dus.
Vandaag is het dus druk in de drogisterij. Ze hebben een deur van de woonkamer zo direct naar de winkel. Dat is wel handig. Zo kan tante Helena toch nog een beetje bij ons in de buurt zijn, als wij lekker aan het spelen zijn en als het niet zo druk in de winkel is.
Op de radio horen wij het liedje van Conny van den Bos, met de titel: 'Ik ben gelukkig zonder jou.' Daar heb ik steeds discussie over met Maud en Sabine. Want ik weet echt zeker dat Conny zingt: "Ik ben ongelukkig zonder jou." Maar Maud en Sabine zeggen dat dat helemaal niet waar is.
"Je hoort toch heel goed dat ze zingt dat ze gelukkig is zonder hem? Je hoort helemaal niet dat ze ongelukkig is zonder hem. Ze is blij dat ze van hem af is. Dat zingt ze!"
"Ja, misschien hebben jullie wel gelijk. Maar toch denk ik dat ze zingt dat ze ongelukkig is, zonder hem."
"Nee hoor, dat is niet waar. Dat hoor je toch helemaal niet?"
Diep in mijn hart weet ik ook wel dat ze gelijk hebben. En ik snap zelf ook niet waarom ik denk dat ze 'ongelukkig' zingt, in plaats van 'gelukkig'.
Mijn vriendinnen blijven voet bij stuk houden en ik baal ervan dat we nu 'ruzie' hebben om een liedje van Conny Van den Bos, die zingt dat ze blij is dat ze van haar man verlost is. Ik houd niet van ruzie en ik doe er altijd alles aan om geen ruzie te hebben. En dat lukt heel goed, want niemand maakt ruzie met mij, wat ik ook doe of zeg, iedereen vindt mij lief, en dat moet ook, want ik zou het vreselijk vinden als ik niet lief zou zijn.
Maud en Sabine blijven volhouden dat ik het fout heb. Dan komt tante Helena binnen. Ze moet er wel om lachen dat wij zo kibbelen. Maud vraagt aan haar moeder of zij ook vindt dat zij gelijk hebben, en niet ik. Ze vraagt of Conny 'gelukkig' zingt, of dat ze 'ongelukkig' zingt.
Glimlachend zegt tante Helena een paar wijze woorden:
"Ja, Conny zingt 'gelukkig' en ze zingt niet 'ongelukkig'. Maar misschien is het ook wel zo dat Jennifer het zich gewoon niet kan voorstellen dat iemand gelukkig is, omdat ze niet meer van de ander houdt. En dat ze daarom andere dingen in het liedje hoort."
Ik vind het zo fijn dat tante Helena mij zo goed begrijpt. Want ze heeft wel gelijk. Ik snap ten eerste niet dat je niet meer van iemand kunt houden waar je mee getrouwd bent geweest. Je kan niet heel veel van iemand houden en dan plotseling niet meer. Dat geloof ik nooit. En ten tweede geloof ik ook niet dat je gelukkig bent omdat je niet meer van die persoon houdt.
Ik zeg het allemaal wel een beetje moeilijk, maar ik bedoel eigenlijk dit: niet meer van iemand houden, dat maakt een mens ongelukkig. Want dan voel je geen liefde meer. En dat is erg.
