Vrolijk

Alle verhalen die ik vertel zijn vrolijk. Dat komt omdat ik zo'n beetje altijd vrolijk ben. Ja, ik ben ook wel bang voor veel dingen hoor. Maar er zijn altijd wel weer mensen die mij helpen. Ik weet eigenlijk ook niet zo goed waarom ik gauw bang ben. Mama zegt dat ik gewoon zo ben. En dat dat niet erg is. 

Ik ben bang voor honden. Sommige kinderen zijn alleen bang voor grote honden. Ik ben bang voor alle honden. Dat is best gek. Want ik vind honden ook weer heel leuk. Maar ze moeten wel een beetje op afstand blijven. Maud is een echte dierenvriend. Heel vroeger kreeg ze een poes cadeau, en zij noemde hem Jantje. Grappige naam: Jantje. Als we uit school komen en bij Maud gaan spelen, dan gaan we eerst een hele tijd met Jantje knuffelen. Ik vind dat op zich wel leuk, maar ik vind dat ook wel te lang duren. Als ik wil gaan spelen, dan zijn Maud en Sabine nog met Jantje aan het knuffelen. Sabine, dat is mijn andere vriendin. Wij zijn bijna altijd met zijn drieën.

Ik ben ook bang voor grote jongens die boos doen. Maar ik kan niet echt boos terug doen, dus dan loop ik maar weg. Het meest bang ben ik voor schoolzwemmen. Vooral naar de bodem zwemmen. Dat vind ik echt heel eng. Ik snap ook echt niet waarom ik zo bang voor zwemmen ben, en veel moet huilen. Ik heb dat alleen in het zwembad. Want als ik in de zee zwem, vind ik het helemaal niet eng. Dat vind ik juist geweldig, met al die hoge golven.

Ik moet ook wel vaak zomaar huilen. Dat snap ik niet van mezelf. Dan gebeurt er iets kleins en ga ik in één keer heel hard huilen. Het duurt een hele tijd, voordat het weer ophoudt. Het lijkt net alsof er bij mij ergens op een knopje wordt gedrukt en dat dan de 'huilmachine' aan wordt gezet, zonder dat ik het zelf in de gaten heb. Dat is natuurlijk irritant voor andere mensen. Maar ik snap er zelf ook niks van. En ik snap ook niet waarom het zo lang moet duren. Dan noemen andere kinderen mij een aanstelster. Later denk ik ook nou ja, dat je daar nou om moet huilen. Dat snap ik zelf ook niet. Maar toch gebeurt het iedere keer weer.

Maar dat is eigenlijk ook het enige, wat lastig is. Want voor de rest maak ik elke dag hele leuke dingen mee. En anderen worden gelukkig ook nooit boos op mij, door dat vele huilen van mij. Want ze vinden mij allemaal heel lief, dus dat is wel fijn. 

Nou ja, er is misschien toch nog wel een dingetje. Want ik durf heel vaak niet te zeggen wat ik wil. Dus dan doe ik dingen tegen mijn zin. Bijvoorbeeld bij iemand spelen waar ik helemaal geen zin in heb. Of dat ik altijd maar andere kinderen om mij heen heb. Terwijl ik ook wel een keertje in mijn eentje wil zijn, en bijvoorbeeld een patroontje borduren dat in het tijdschrift Libelle staat.

Mama leest Libelle. Dat is een blad voor de moderne vrouw. Mama is een moderne vrouw. Ze ziet er mooi uit en ze kan goed kleding maken. Ze had eigenlijk kleermaker moeten worden. En ze zit in het Oudercomité van de school en ze doet ook nog eens alles in het huishouden, voor de kinderen en werken bij papa in de tuin. Mama is een duizendpoot. Ik wil later ook zo worden, zoals mama. Maar zij is beter dan ik.