Binnenstad

Maud en Sabine zijn mijn vriendinnen. Ik heb ook een schoolvriendin. Zij heet Lise. Ik weet eigenlijk niet wat het verschil is tussen een vriendin en een schoolvriendin. Maar ik noem het gewoon zo. Misschien komt dat ook wel omdat Maud en Sabine familie van mij zijn. We zijn namelijk achternichtjes van elkaar. Onze opa's zijn broers van elkaar. Mama heeft een foto van vroeger. Daar staan alle broers op. Onze opa's hebben nog twee broers, en zo kom je dus op vijf. Ze hebben allemaal dezelfde achternaam en ze wonen allemaal aan dezelfde weg. Zo gaat dat in een dorp. Dat zegt mama. In de stad gaat het anders. Dat zegt ze ook. Geen idee, hoe het gaat in de stad. 

Wij komen nooit in de stad. Ja, heel soms. De Bogaert in Rijswijk is niet echt naar de stad gaan. Want dat doen we alleen vier keer in het jaar, om kleren uit te kiezen bij V&D en Peek & Cloppenburg en C&A en de HEMA. We maken dan een rondje zeg maar. Mama neemt alle tijd voor ons, en ze denkt nooit eens aan zichzelf. Al zou ze alleen maar een sjaal voor zichzelf kopen, maar dat doet ze ook niet. Alles gaat naar de kinderen. Ze heeft niks nodig. Dat zegt ze. Maar ze ziet er wel altijd prachtig uit, mijn moeder. 

Heel soms gaan we naar de binnenstad. Zo noemt mama dat: de binnenstad. Dat is het centrum van Den Haag. Want ons dorp is tegen Den Haag aan geplakt. Ons dorp heet Kwintsheul. De meester op school zegt dat 'Kwint' eerst 'Quint' heette. Daarom heet de sportvereniging ook Quintus. De Romeinen noemden ons dorp 'Kwintsheul', vanwege de vijf bruggen in het dorp. Wij wonen aan de Heulweg. Dat is eigenlijk gewoon één rechte straat, die aan de ene kant naar Wateringen gaat en aan de andere kant naar Honselersdijk. Er rijden grote vrachtwagens over de Heulweg. Die gaan allemaal naar de bloemenveiling in Naaldwijk. 

Nou, we gingen dus een keer naar de binnenstad: mama, Sanne en ik. We gingen met de bus. Best wel gek dat je dan niet meer in het Westland bent, als je daar bent. De mensen zijn daar anders. Ik moest wel heel erg wennen. De winkels waren niet zo overzichtelijk als in de Bogaert. En we wisten natuurlijk ook niet zo goed de weg daar. Mama ook niet. Ik vond het wel grappig dat er een heleboel verschillende mensen liepen. Bijvoorbeeld een man in een leren jas die aan het dansen was op straat en de hele tijd een sigaret rookte. We hadden wel wat kleren gekocht, maar de volgende keer wil ik toch maar weer gewoon naar de Bogaert. Want daar weet ik precies waar we moeten zijn. Daar krijgen we een ijsje bij Jamin. Dat kan zomaar als je buiten staat. Dat is nieuw. Dan koop je een ijsje en geven ze je door een open raam dat ijsje. Dat ijs heeft een zachte smaak. Anders dan bij Bram patat. Bram patat, dat is de snackbar bij ons in het dorp. Hij heet niet echt zo, maar iedereen noemt hem zo. Hij is altijd heel aardig als je daar patat haalt. Dan maakt hij grapjes. Dat vind ik fijn. Want daar word ik minder verlegen van zeg maar. 

Nou, die ene keer in de binnenstad, toen kwamen we best laat terug in huis. Het was al half 10 in de avond. Dat is best laat, als je kleren gekocht hebt. Papa en de jongens hadden zonder ons moeten eten. Dat zijn ze niet gewend. Want normaal doen wij alles in het huishouden. Dus toen we binnen kwamen, was de eettafel nog niet afgeruimd. Dat vond ik een heel gek gezicht.

Ik begon mijn verhaal met vertellen over Lise, mijn schoolvriendin. Wij beleven altijd leuke avonturen. Meestal ga ik bij haar logeren. Want zij woont helemaal in Honselersdijk, en dan ook nog eens helemaal ver weg, tussen de kassen. Als ik bij haar ga logeren, dan bel ik eerst naar haar. Daarna stappen we allebei op hetzelfde moment op de fiets. Zij fietst richting Kwintsheul en ik fiets richting Honselersdijk. Dan komen we elkaar meestal ergens aan het begin van de Zwethlaan tegen, en fietsen we samen naar haar huis. 

Met Lise is eigenlijk alles anders dan met Maud en Sabine. Ik vind het eerlijk gezegd soms wel een beetje veel om steeds bij haar te logeren. Want dan moet ik Maud en Sabine te lang missen. Maar als ik eenmaal bij Lise thuis ben, dan vind ik het heerlijk om daar te zijn. Ik weet ook niet altijd wat ik wil en wat ik niet wil. Ik doe ook vaak iets omdat anderen dat willen.